Sommige bomen vallen op door hun grootte, andere door hun leeftijd. En soms is het hun verhaal dat je bijblijft.
Met het LEADER project ‘Houtig erfgoed leeft’ willen we de bomen en struiken die een dorpsgemeenschap kenmerken opnieuw een centrale plek geven. Zo geven we dit erfgoed de aandacht die het verdient en dragen we bij aan het behoud ervan voor de toekomst.
Elke maand presenteert een medewerker van Regionaal Landschap Noord-Hageland haar of zijn lievelingsboom en het verhaal daarachter.
Soms hoef je het niet ver te zoeken. Ook niet als het gaat om opmerkelijke bomen. Voor ons kantoor Huize Hageland, ofwel de oude pastorie van Sint-Martinus, verwelkomt de breed uitwaaierende zilverlinde iedere passant. Tot een paar maanden geleden stond hij ietwat verdoken achter drie Italiaanse populieren als je van een kant kwam, maar nu deze uit veiligheidsoverwegingen gekapt zijn, kan je er niet naast kijken.
In de winter is het beetje een spookachtige verschijning met de uitgespreide takken vol maretak en de sterk verdikte entplaats op zijn stam. In de lente steekt het frisse zachtgroene blad mooi af tegen de grijze lucht. En in de zomer zorgen de bladeren voor een zilvergrijze schittering als de wind er doorheen blaast.
Als de omstandigheden goed zijn, fleurt de gele kruin in de herfst de omgeving op samen met de rest van de bomen aan Huize Hageland en het Kabouterbos.
Ik passeer er bijna dagelijks en van welke kant ik ook kom, de linde blijft een baken dat je niet kan missen, daar op het kruispunt van het wandelpad (Pastoor Jozef Van Slagmolenpad) richting Vlooybergtoren, de Oudepastoriestraat en de Kruysveldvoetweg.
Hoe lang de zilverlinde hier exact al staat, is niet zeker, maar op oude postkaarten (met dank aan René De Keyzer) waarvan eentje van net na WO I staat hij al te pronken. Dus hij maakt al minstens 100 jaar deel uit van het landschap!
De zilverlinde (Tilia tomentosa) is geen inheemse boom, maar afkomstig uit Zuid-Oost-Europa en Klein-Azië. Door zijn viltige onderblad is hij niet gevoelig voor bladluis waardoor er geen plakkerige honingdauwdruppels naar beneden vallen en hij o.a. veel als stadsboom wordt gebruikt. De bloesems van deze laatbloeiende linde (vanaf half juli) hebben een zeer sterke en uitgesproken zoete geur. Onder de boom worden vaak veel dode hommels en bijen teruggevonden. Niet doordat de nectar giftig is zoals eerst gedacht werd, maar waarschijnlijk is dit te wijten aan een verhoogde competitie voor de weinige nectarbronnen die op dat moment nog beschikbaar zijn in de omgeving.
Behalve bijen en hommels, kiezen natuurlijk ook kauwen, duiven, spreeuwen en andere vogels de boom als rustpunt. De grote verdikking op de stam is de entplaats. Toch redelijk opmerkelijk… Zilverlinde wordt immers vaak geënt op een onderstam van zomerlinde. Dat zou hier ook het geval kunnen zijn.
Dus als je eens in de buurt bent en je zoekt Huize Hageland of het vertrekpunt naar de Vlooybergtoren, de zilverlinde wijst je de weg!
